Klei

Klei heeft een lange weg afgelegd. Eerst was ze rots, afgebrokkelde steen, erosiekorrels. Dan droegen rivieren de deeltjes mee en mocht het afgezette slib duizenden jaren wachten in de aarde. Wachten op een nieuw verbond, niet met water en aarde, maar met de mens en het vuur.

Klei blijft boeien. Klei houdt je dicht op de aarde waar je handen scheppers mogen worden. Het toeval treft dat een vaas opeens in elkaar flapt. Of een bekertje een deuk krijgt. Of een kom nét niet rond is. Het onvolmaakte mag, het onvolmaakte is verrassender dan het volmaakte.

Klei is zoals ze is. Ze krijgt bij haar géén andere kleur. Wat het is en wat het wordt, is goed. Door het bakken wordt de klei crème-wit tot grijs-wit. Langs binnen komt  een laagje witte glazuur en langs buiten Terra Sigilata die dichtsintert. Dat voelt goed, dat voelt als huid die je telkens en telkens opnieuw wil aanraken, voelen, vastnemen. Je voelt de handen van Jeannine nog als jij de jouwe rond je beker koffie legt.

Klei vormt zij

tekst: Ann Verscuren

Zij

Zij is Jeannine Vrins: ontwerper en vormgever van keramiek.

Zij balanceert tussen twee werelden, die van kunst en die van design. In de kunst vindt ze het verhaal, in design de alledaagse bruikbaarheid van de dingen. Waarom zou het poëtische, het symbolische niet ‘gebruikt’ mogen worden in het dagelijks leven?

Jeannine laat het verhaal tot leven komen in bekers op de ontbijttafel waar je je handen rond vouwt, de schaal vol fruit die je verplaatst, de lavaboO waaraan je dagelijks je tanden poetst. “Gebruik mij” roept haar werk, “raak mij aan”.

Zij is vrouw. Haar werk mag versteende zachtheid zijn, maar ook subtiele verleiding. Wie goed ziet - of nóg beter: voelt – ontwaart een rimpeling van vel tegen vel, een taille in de klei, een omstrengeling van contrasten. Zij is bovendien erg ‘aards’. Ze voelt graag, ze neemt vast, ze pakt de dingen aan, ze raakt alles aan. Zelfs jou.

Door haar keramiek komt ze tot bij jou. Ze zit op je huid. En jouw huid zit op de hare.

Vormt

Zij vormt met haar handen. Haar handen kneden, masseren, duwen tot de stugge klei zich overgeeft, soepel wordt. Haar handen draaien rond de klei, ze stroomlijnen, geven water, graaien en aaien. Ze lopen over van klei, van aarde. Haar handen worden kopje en schoteltje, pot en kom, schaal en vaas. Haar handen vormen. En van elke vorm blijven deeltjes aan haar handen kleven.

Zij vormt verhalen. Het verhaal van een ingedeukte beker met een O-tje in bijvoorbeeld. De O van verwOndering, de O van ‘Oker’, maar evengoed toevallig de O van een navel. De Navelbekers zijn geboren. Bekers waarin de lijnen van haar huid nog zichtbaar lijken te zijn. Een beker waar jij de lijnen van jouw handen rondplooit.

Zo wordt kunst aanraakbaar. Zo wordt aanraking zichtbaar. Zo wordt geborgenheid tastbaar.

Zij vormt al spelend. Een eenvoudig kommetje wordt buitengewoon –én een beetje stout – want opeens ontdek je dat het omgekeerd een A-cup kan zijn óf een  B en zelfs een C... Kopjes passen in elkaar als Russische popjes, een ondertas wordt evengoed het hoedje op je tas koffie, een servies past in en op en tussen elkaar als een gewricht en de Navelbekers zijn het begin van een hele collectie waarin ook schalen en borden meedraaien. Zo eenvoudig.