PRESS - Keramiek Jeannine Vrins

Tekst bij de tentoonstelling “Huidig” 2005/2006:

Ik herinner me

van toen ik heel klein was

enkel nog fragmenten

kleuren en geuren

geluiden

en vooral ook aanrakingen

Ik herinner me hoe de stoffen van de meubels in huis voelden

hoe de plooien vielen in het fluwelen gordijn

hoe de wollen deurmat prikkelde

Ik herinner mede geur van de linnenkast bij mijn oma

met prachtig gesorteerde stapeltjes

reeksen van zachte handdoeken en washandjes

ritmisch gestapeld op-en naast elkaar

Ik herinner mehet gerinkel van het porseleinen serviesgoed

in zijn veelheid op de feesttafel

Ik herinner mehet dressoir waarop vazen en schalen pronkten

op hun kanten kleedjes, nooit gebruikt

Ik herinner me de verstilde compositie van vazen op het vensterschap

met de gordijnen als een baldakijn errond vallend

Deze beelden, en natuurlijk ook nog veel andere, zijn mijn voedingsbodem, ze vormen mijn bedding. Van daaruit ben ik gegroeid, vandaaruit geef ik door.

Het zijn deze beelden die voor mij een thema vormden voor dit werk.

Ik ben enorm gefascineerd door de aanraking en de tastzin. Het zelf aanraken van een voorwerp is onherroepelijk wederkerig: je wordt ook aangeraakt. Ik wil deze tactiele ervaring overbrengen met de dingen die ik maak.

In de natte klei kan ik sporen nalaten van mijn huid, van mijn grip. Ik maak de vorm met mijn handen, die later door de gebruiker wordt gevoeld, zoals ik het voel.

Ik wil voorwerpen maken die uitnodigen om aan te raken, om vast te pakken en te koesteren.

Ik maak graag series: door een reeks te maken kun je variëren, er ontstaat een ritme. Al spelend met de vormen ontstaat er een compositie. Daardoor wordt elk voorwerp uniek. Ik wil mijn eigenheid in de vormen leggen, om de gebruiker te raken en aan-te-raken. Ik wil door mijn manier van werken, dichtbij mezelf blijven en authentiek werken. Daarom maak ik enkel kleine series en wil ik ook alles zelf maken.

Ik werk graag met mijn handen, met de ambachtelijke techniek van het draaien.

Ik ontwerp en schets op een heel directe manier; rechtstreeks draaiend met de klei. De afstand tussen de ontwerper en de maker is niet groter, dan de afstand tussen mijn hoofd en mijn handen.

De series van vazen, die u hier ziet, zijn ontstaan door over de grenzen van de klei te gaan. Ik heb me bij het draaien geinspireerd op de klassieke vormen van kelken en voorraadpotten. Ik draai ze heel dun, en laat de zwaartekracht zijn rol spelen. Maar tegelijkertijd ik werk de zwaartekracht ook tegen door met de haardroger de klei gedeeltelijk op te stijven. Ik maak eigenlijk expres draai-fouten, die ik, door ze heel vaak te herhalen, me probeer eigen te maken. Op die manier kan ik het toeval en het experiment een grote rol laten spelen in mijn werk. Onvolmaaktheden kunnen verrassend zijn en inspireren tot een nieuwe vorm.

Al draaiend komen herinneringen bovendrijven, die de aanraking met de klei bij mij oproepen. En door mijn herinneringen wordt ik geïnspireerd om te draaien. En zo ben ik rond.